Klinika nie przyjmuje nowych zapytań
Średni czas odpowiedzi - 5 minut
infinite
Sep 25, 2026
Gdyby dało się postawić więcej gwiazdek — dałabym 100.
Wysłałam moją babcię na rehabilitację po udarze, który wydarzył się 8 lat temu. Przez cały ten czas prawie nie wychodziła z domu, była bardzo zamknięta w sobie, znajdowała się w przygnębionym stanie i kategorycznie nie chciała jechać na rehabilitację. Dla niej sama myśl o nowym miejscu, obcych ludziach i zmianie była ogromnym strachem.
Chcę też powiedzieć, że praca tego ośrodka zaczęła się jeszcze zanim babcia w ogóle przyjechała.
Poprosiłam pracowników, żeby z nią porozmawiali i uspokoili ją. Kilka razy zadzwonili do niej, poświęcali swój czas, cierpliwie tłumaczyli i uspokajali. Sama słyszałam te rozmowy i byłam bardzo wzruszona tym, jak po ludzku ją traktowali. Co ważne — uspokajali nie tylko babcię, ale też mnie, kiedy się martwiłam.
Pomogli mi również w sytuacji, która w ogóle nie należała do ich obowiązków. Miałam problem z organizacją transportu babci i pracownicy ośrodka bez zbędnych pytań pomogli szybko i sprawnie wszystko rozwiązać. W tamtym momencie to było dla mnie niezwykle ważne.
Kiedy babcia przyjechała, przez pierwsze kilka dni nadal chciała wrócić do domu. Nie dlatego, że tam było jej źle, tylko dlatego, że bała się zmian i wszystkiego, co nowe. Ale dosłownie po kilku dniach jej nastawienie całkowicie się zmieniło. Pytałam ją, czy chce wrócić do domu, czy chce stamtąd wyjechać, a ona już odpowiadała: „U mnie tutaj jest dobrze”.
Dla mnie to ogromny efekt.
Personel jest tu niezwykle uważny, empatyczny i życzliwy. Opiekunki stale się uśmiechają, zwracają się do pacjentów bardzo łagodnie i nigdy nie dają poczuć, że osoba im w czymś przeszkadza. Każdego ranka pomagają przy higienie, ubieraniu i innych codziennych sprawach.
Jest pielęgniarka, która kontroluje stan pacjentów, mierzy ciśnienie i pilnuje przyjmowania wszystkich potrzebnych tabletek. Jeśli trzeba, ciśnienie mogą zmierzyć jeszcze raz — nikt nie powie, że nie powinno się martwić kolejny raz.
Osobno chcę podkreślić wyżywienie. Jedzenie tutaj jest naprawdę bardzo smaczne. Sama kilka razy próbowałam — wszystko jest świeże, aromatyczne, porcje są dobre. I co jest dla mnie szczególnie ważne — personel dopasowuje jedzenie do konkretnego pacjenta. Na przykład po sytuacji, kiedy babcia się zakrztusiła, zaczęli kroić jedzenie na małe kawałki, żeby było jej bezpieczniej jeść.
Nie ma tu poczucia, że jesteś po prostu „kolejnym pacjentem”.
Nikt nie ocenia, nie patrzy krzywo i nie sprawia, że czujesz się niezręcznie z powodu stanu człowieka. Wręcz przeciwnie — cały czas czuję wsparcie.
Chcę też osobno podziękować psychologowi, który pracuje z babcią codziennie. Po 8 latach praktycznie odizolowanego życia rozumiem, że jedna rehabilitacja będzie niewystarczająca i być może babcia będzie potrzebowała jeszcze nie jednego kursu. Ale już teraz widzę zmiany właśnie w jej stanie emocjonalnym i dla mnie to znaczy bardzo dużo.
Za dwa tygodnie pobytu i rehabilitacji zapłaciłam około 68 000 UAH. Transport babci z mojego miasta organizowałam osobno — około 6 000 UAH. I szczerze uważam, że ten ośrodek jest wart każdej złotówki.
Jeszcze bardziej zaskoczyła mnie komunikacja z innymi pacjentami. Są tam osoby, które przyjeżdżają już drugi raz, czwarty raz i nawet regularnie wracają tu na kolejne turnusy. Niektórzy pokonują setki kilometrów z różnych zakątków Ukrainy, żeby znowu trafić właśnie tutaj. I rozmawiając z nimi, zrozumiałam dlaczego.
Rehabilitacja mojej babci jeszcze się nie zakończyła, ale już teraz mogę powiedzieć, że bardzo cieszę się, że wybrałam właśnie ten ośrodek.
W tak trudnej sytuacji ważne było dla mnie nie tylko otrzymać pomoc dla babci, ale też poczuć, że nie zostałam z tym wszystkim sama. I właśnie to dostałam tutaj.
Dziękuję całej drużynie za waszą cierpliwość, ludzkosć, troskę, uśmiechy i za to, że pomagacie ludziom uwierzyć, że zmiany są możliwe.
